Əziz oxucularimiz!

Bu gün Şaban ayının 11-i  Hz. Əli Əkbər(ə)ın mübarək mövlud günüdür

Bu mövlud münasibətilə başda Hz.Mehdi(ə.f) olmaqla bütün Əhli-Beyt(ə) aşiqlərini təbrik edirik

 

İmam Hüseyn (ə), Əli Əkbəri (ə) meydana göndərəndə qoşuna xitab edib buyurdu: "Camaat! Şahid olun ki, yaradılışda, xasiyyətdə və məntiqdə Rəsulullaha (s) ən çox bənzəyən bir oğlanı meydana göndərirəm! Bilin ki, hər zaman ürəyimiz Peyğəmbər (s) üçün darıxsaydı, onun üzünə baxardıq!"

 

Hicri təqvimi  şəban ayının on birinci günü, həzrət Əli Əkbər dünyaya göz açdı. Onun atası həzrət Seyyidüş-şühəda (ə), anası, leyla binti Mərrə Səqəfi idi.

 

Onun künyəsi Əbulhəsən, ləqəbi Əkbər idi. Mötəbər rəvayətə əsasən, o cənab imam Hüseynin (ə) ən böyük övladıdır.

 

Tarixçilər hicrətin 61-ci ili Məhərrəm ayının 10-da Kərbəlada şəhid olan Peyğəmbər (ə) övladının 19, 20, 32 və hətta 38 yaşında olduğunu qeyd edirlər. Əli Əkbər (ə) İmam Hüseynin (ə) böyük oğlu olduğu üçün ona Əli Əkbər, yəni böyük Əli deyilir.

 

Qeyd olunur ki, Əli Əkbər  o xoş görünüşlü, gözəl, xoş danışığa sahib bir gənc idi. Yaradılış, xasiyyət və görünüş baxımından insanlar içində əziz Peyğəmbərə (s) ən çox bənzəyən şəxs idi. Şücaət və cəngavərliyi, babası Əli  ibn Əbu Talibdən irs aparmışdı. Bütün kamallar onun vücudunda toplanmışdı.

 

Bir gün Müaviyə, özününü xəlifəliyi dövründə öz ətrafdakılarından soruşdu: “ Kim xəlifəliyə layiqdir?"Hamı yaltaqcasına dedi:  “Səndən başqa bir kəsi layiq görmürük”. Müaviyə dedi: “ Yox, belə deyil. Xəlifəliyə Əli ibn Hüseyn (ə) daha layiqdir. Çünki babası Rəsulullaha (s) çox bənzəyir. Onda  şücaət, səxavət, gözəlliyin hamısı var. (Müntəhayül-əmal, 5-ci bab, səh. 346)

 

Müaviyənin bu sözündən belə məlum olur ki,Əli Əkbər böyük dünyagörüşə və üstün əxlaqi keyfiyyətlərə sahib idi.

 

Əli Əkbərin (ə) - təqva ülgüsünün ruhi əzəmətinin, məqam, elmi, fəsahət, kəmal və cəmalının nə həddə olduğunu anlamaq üçün onun aşura günü meydana gedən zaman uca atasının (ə) bu cümləsinə diqqət etmək kifayət edər:

 

“Ey Allah, şahid ol ki, camaat arasında camal, kamal, xilqətdə, xasiyyətdə peyğəmbərə (s) ən çox bənzəyən bir şəxsi kafirlərlə döyüşmək üçün göndərirəm. Biz hər zaman peyğəmbəri görmək istəsəydik, onun üzünə baxardıq.” (Müstədərəkül-səfinətül-bihar, c. 5, s. 346 – Biharül-ənvar: c. 45, səh. 42)

 

Rəvayətlərə görə, Əli Əkbər (ə) istər zahirən, istərsə də davranışları və əxlaqı ilə Peyğəmbərə (ə) çox bənzəyirmiş. Deyilənlərə əsasən, bu oxşarlıq o həddə çatmışdı ki, imam Hüseynin (ə) övladı Kərbəlada meydana gedəndə düşmən qoşunu sıralarında təşviş yaranıb: onlar elə hesab ediblər ki, Peyğəmbər (s) özü meydana gəlir.

 

Kərbəlada İmam Hüseynin (ə) qardaşı Həzrət Abbas (ə) və oğlu Əli Əkbər (ə) qadınlar və uşaqların mühafizəsinə rəhbərlik edir, lazım gələndə suyun qarşısının düşmən tərəfindən kəsilməsinə baxmayaraq, böyük şücaət nümayiş etdirərək, mühasirədə olanlara su gətirirdilər.

 

Xatırladaq ki, həzrət Əli Əkbər (ə) aşura günü, İmam Hüseynin (ə) əshabından sonra peyğımbər ailəsindən olan ilk şəxs idi ki, atasının hüzuruna gəlib meydana getmək üçün icazə aldı və şəhadətə çatdı.

İki dünya xanımı və Peyğəmbərin (s) gözünün nuru olan xanım Faimeyi-Zəhra (s.ə) besətin 5-ci ilində Cəmadius-sani ayının 20-də cümə günü dünyaya gəlmişdir.

Xanımın (s.ə) dünyaya gəldiyi məkan - Məkkədə, Həzrət Xədicənin (s.ə) yaşadığı evdir. Bu ev əczaçılar küçəsində yerləşirdi. Peyğəmbər (s) hicrətə qədər bu evdə yaşamışdır. Bu ev dəfələrlə vəhy mələyinin nazil olmasına şahid olmuşdur. Bu ev sonralar məscid kimi fəaliyyət göstərmişdir.

Bu ev Peyğəmbərin (s) yaşadığı və Həzrət Zəhranın (s.ə) dünyaya ilk gözünün açdığı məkan olduğu üçün müsəlmanlar arasında böyük mənəvi və müqəddəs məqama malikdir. Ona görə də nə zaman Məscidul-həramı genişləndirərdilər, bu evi də təmir edərdilər.

Həzrət Xədicənin (s.ə) hamiləlik dövrü keçir və yükünü yerə qoymaq zamanı gəlib çatır. Xanımın (s.ə) sancıları başlayan zaman Qureyş qadınlarına ona yardım etmələri üçün xəbər göndərir. Ancaq Qureyş qadınları ona mənfi cavab verib, yardıma gəlmədilər. Onlar Xanım Xədicənin (s.ə) Peyğəmbərlə (s) ailə qurmasına qarşı idilər və elə buna görə də ondan uzaqlaşmışdılar.

Həzrət Xədicə (s.ə) bu cavabdan çox pərişan olur. Elə bu zaman otağa dörd hündür boylu qadın daxil olur. Xanım (s.ə) bu mənzərini görən zaman xoflanır. Lakin onlar xanımı sakitləşdirib deyirlər: “Ey Xədicə! Qəmgin olma və qorxma! Biz sənin yanına Allah tərəfindən gəlmişik. Sənin bacılarınıq. Mən İbrahim Xəlilin (ə) həyat yoldaşı Sarayam, bu Fironun həyat yoldaşı Asiyadır. Onlardan biri İmranın qızı Məryəmdir (s.ə). Dördüncümüz isə Şuəybin qızı Səfuradır”. Bu zaman həmin dörd banu xanımın dörd tərəfində qərar tutdular. Həzrət Xədicə (s.ə) də övladını dünyaya gətirdi. Bu körpədən elə bir nur saçırdı ki, şərq və qərbi bürüdü. Elə bir nur ki, Məkkə qadınlarına yol göstərdi və hamını xeyirə çağırdı. Ondan sonra ona yaxın mələk Kövsər suyu ilə dolu təşt ilə göydən endi. Həzrət Xədicənin (s.ə) qarşısında dayanan banulardan biri dünyaya gələn körpəni həmin suda yudu. Ona süddən də ağ və ənbərdən də xoş ətirli libas geyindirdi. Sonra əlini körpənin dodaqlarına qoyub danışmasını istədi. Həzrət Fatimə (s.ə) mübarək ağzını açıb danışdı və kəlmeyi-şəhadəti buyurdu:

 

اشهد ان لا اله اللَّه و اشهد ان محمد رسول‏اللَّه سيدالانبياء و ان بعلى سيدالاوصياء و ولدى سادة الاسباط.

Sonra bu banulardan hər birinə salam verdi və onlar da körpənin bu salamını gülərüzlə aldılar və cavab verdilər. Mələklər onun dünyaya gəlmə xəbərini ərşə apardılar. Göydə elə bir nur əmələ gəldi ki, səma əhli indiyə qədər bu qədər parlaq nur görməmişdilər. Banular Həzrət Xədicəni (s.ə) körpəsinə görə təbrik etdilər və pak nəslindən söz açdılar. Həzrət Xədicə (s.ə) böyük sevinclə körpəsini qucağına aldı və ona süd verdi.

 

Qısa ömrünə baxmayaraq, bütün müsəlman qadınlar üçün kamil örnək olan Həzrət Zəhra (s.ə) öz gəlişi ilə Peyğəmbərin (s) ürəyini və dünyanı nurlandırdı. Atası üçün həm sirdaş və həm də ana oldu. Həyat yoldaşı üçün ən yaxın və sədaqətli dost, habelə vilayətin müdafiəçisi oldu.

Mövludun mübarək, ya Zəhra!

Mövludun mübarək, ya Siddiqə!

Mövludun mübarək, 11 İmamın (ə) anası! (Avini saytı)

 

Ümmül-Bəninin (s.ə) ata-babaları İslamdan öncəki dövrdə ərəblər arasında qəhrəmanlarından hesab olunurdu. Tarixçilər onların döyüş zamanı göstərdikləri şücaəti xüsusi vurğulayıblar. Əbülfərəc İsfahani özünün kitabında Ümmül-Bəninin (s.ə)əcdadının qəhrəmnalığından yazıb. Ondan əlavə, onlar öz qövmlərinin başçısı olublar. Belə ki, dövrün sultanları onlara təslim olaraq baş əyirdilər. Təsadüfi deyil ki, Əqil bin Əbi Talib Əmirəlmömininə (ə) deyirdi: “Ərəbər arasında Ümmül-Bənin tayfasından daha qəhrəman və şücaətlilərin görməmişəm”. Əmirəlmöminin (ə), həzrət Fatimənin (ə.s) şəhadətindən sonra Ümmül-Bənin ilə evlənib.


Deyilənə görə Əqil ibn Əbi Talib ərəb tayfalarını tanıyırdı. Həzrət Əliyə (ə) Ümmül-Bəninlə evlənmək təkilifini o, etmişdi. Həzrət (ə) bu təklifi qəbul edir və onu Ümmül-Bəninin (s.ə) atasının yanına elçiliyə göndərir. Bu izdivacın nəticəsində Əbülfəzl-Əbbas (ə), Əbdüllah, Osman, Cəfər dünyaya gəldi ki, onlar da Kərbəlada şəhid oldular.


Ümmül-Bənin (s.ə) istər həzrət Əlinin (ə) həyatı dövründə, istərsə də onun şəhadətindən sonra öz həyat yoldaşı üçün səmimi, fədakar, ismətli xanım olub. Bufədakar xanım, həzrət Əlinin (ə) azyaşlı uşaqlarını görəndə birbaşa onlara xdimət etmək qərarına gəldi və həqiqi bir ana kimi tutduğu yolda irəli getdi. Həzrət Fatimənin (s.ə) övladlarını öz övladlarından da önə çəkdi. Əsasən öz məhəbbətini onlara həsr etdi. Bir qədər sonra (əsl adı Fatimə olduğu üçün) həzrət Əliyə (ə) deyir ki, onun adını Ümmül-Bənin çağırsın. Beləliklə də Həsən və Hüseyn onun əsl adını atalarından eşidəndə analarına aid acı xatirələri xatırlayıb, anasızlıq əzabını hiss etməsinlər. Məhz onun belə xüsusiyyətlərinə görə həzrət Əli (ə) səmimi qəlbdən onun hörmətini saxlayırdı.


Deyirlər ki, Aşura hadisəsində Ümmül-Bənin (s.ə) Mədinədə idi.  Övladlarına səfər zamanı belə tapşırdı: “Mövlam İmam Hüseynə (ə) göz qoyun, ona itaət edin!”. Əlbəttə, Bəşir və həzrət Zeynəb (ə) ona imam Hüseynin (ə) şəhadət xəbərini verəndə o dedi: “Ey Bəşir, ürəyimi parçaladın!”. Səsini qaldırıb nalə etməyə başladı. Bəşir dedi: “Allah, mövlamız İmam Hüseynin (ə), müsibətinə görə sizə böyük mükafat versin". Ümmül-Bənin dedi: “Övladlarım və yer üzündə olan hər bir şey İmam Hüseynə (ə) fəda olsun!".


Din alimi Məmaqaninin dediyinə əsasən, onun bu sözü imanını yüksək dərəcəsini, imamət məqamın güclü tanıdığını göstərir. O, özünün misilsiz dörd oğlunun İmamın (ə) müdafiəsi uğurunda şəhadətə çatmasını şükranlıqla qəbul edir.


Kərbəla hadisəsindən sonra o, hər gün övladı Abbas üçün ağayır, mərsiyələr deyir, onun balalarını özü ilə birlikdə gətirərdi. Mədinə camaatı onun mərsiyələrini eşitmək üçün toplanardı. Onun yandırıb-yaxan rövzələrindən hamılıqla göz yaşı tökərdilər.


Diqqət olunası nöqtə odur ki, onun Bəqi məzarlığına gəlməsi Bəni-Üməyyəyə qarşı bir inqilab idi. Camaatı o müsibətin incəliklərindən xəbərdar edirdi.


Aşura hadisəsi və orada şəhid olanların xəbərindən sonra Ümmül-Bənin öz evində yas mərasimi təşkil etdi. Bəni-Haşim qadınları orada bir araya gəlib İmam Hüseyn (ə) və onun ailəsi üçün ağlayırdı.


Məşhur rəvayətə görə hicri təqvimi ilə 64-cü il, cəmadius-sani ayının 13-cü günü, Həzrət İmam Əlinin (ə) həyat yoldaşı və Qəməri-bəni-Haşim - həzrət Əbülfəzl-Abbasın (ə) əziz anası Ümmül-Bənin (s) vəfat etdi. Onun oğlu Abbasın (ə) nəvələrinin əksəriyyəti Ərəbistan, İraq, Misir, İordaniya, İran və Türkmənistana da yayılmış, elm, ədəbiyyat, hədis və  şeirdə öz dövürlərinin üstünləri olmuşlar. O cümldən Əbu Əli ibn Həmzə ibn  Qasim ibn Əli ibn Həmzə ibn Həsən ibn Abdullah …ibn Abbas Əhli-beyt (ə) məktəbinə xas aləmdə etimad olunan hədisçilərədən olmuşlar. O, “Ət-tövhid”, Əz-ziyarə”, “Əl-mənasik” kimi kitabların müəllifidir.

Həzrət Fatimə (s.ə) üzünü İmam Əliyə (ə) çevirib buyurdu: “Uzun müddətdir ki, qəlbimdə vəsiyyətləri saxlamışam”.

 İmam (ə) buyurdu: “Ey Allah Peyğəmbərinin (s.ə) qızı! Nə istəyirsənsə, vəsiyyət et!”.

 Bu zaman yanında əyləşdi və otağı başqalarından xəlvət etdi.

 Xanım (s.ə) buyurdu: “Ey əmim oğlu! Evli olan zaman  məni heç bir zaman xain və yalançı görməmisən. Müştərək həyatımızın əvvəlindən səninlə səfa və vəfa yolunu getmişik”.

 İmam (ə) buyurdu: “Allaha pənah olsun ki, düz deyirsən! Sən ən bilikli, ən yaxşı, ən təqvalı idin. Sən hər kəsdən əziz idin. Mən səninlə müxalifətlik etməkdən çəkinirdim. Sənin ayrılığın və yoxluğun mənim üçün ağırdır. Çünki dözməkdən başqa çarəm yoxdur və ona dözürəm. Allaha and olsun ki, Peyğəmbərin (s) müsibəti mənim üçün təzələndi”.

 Bu sözlərdən sonra ağladılar və İmam (ə) Xanəm Zəhranın (s.ə) mübarək başını sinəsinə sıxdı və buyurdu: “Fatiməcan! Nə vəsiyyətin varsa, et və mən onu yerinə yetirməyə çalışacağam. Sənin işini öz işimdən üstün bilirəm”.

 Xanım (s.ə) dua etdi və vəsiyyət etdi ki, ondan sonra Əmamə ilə evlənsin, çünki övladlarına daha yaxındır. Vəsiyyət etdi ki, cənazəsini planlaşdırdığı tabuta qoyub, sonra dəfn etmək üçün aparsınlar. Ona zülm edən heç kəs cənazəsində hazır olmasın. Onlar onun üçün namaz qılmasınlar.

 Xanım  (s.ə) buyurdu: “Mənə gecə qüsl ver və gecə kəfənlə və gecə dəfn et. Əlican! Övladlarım yetim olacaqlar. Onlara mehribanlıq et və ürəklərini al”. (Həvzəh)

 Həzrət Fatimeyi-Zəhradan (s.ə) yazılı şəkildə kiçik bir vəsiyyət qalmışdır ki, Məclisi “Buharul-ənvar”da onu yazmışdır. Tərcüməsi belədir: “Bu vəsiyyət Peyğəmbərin (s) qızı Həzrət Fatimədəndir (s.ə). O, Allahın tək olmasına və Muhəmmədin (s) risalətinə şəhadət verir. Şəhadət verir ki, behişt və cəhənnəm haqdır. Qiyamət gələsidir və onda şəkk yoxdur.

 Allah o kəsləri ki, bir gün qəbirlərdə yatızdırmışdır, məbus edəcəkdir.

 Ey Əli! Mən Peyğəmbərin (s) qızı Fatiməyəm! Allah məni sənə dünya və axirətdə həyat yoldaşı olmaqla iftixarlandırmışdır. Mənim tövbəm başqalarından daha layiqlidir. Mənə gecə qüsl ver, kəfənlə və dəfn et. Heç kəsi ondan xəbərdar etmə.

Səninlə xüdafizləşir və Qiyamətə qədər övladlarıma salam göndərirəm”.

Allah Rəsulunun (s) sevimli qızı, ismət və iffət nümunəsi, həzrət Siddiqeyi-Kubra, Fatimeyi-Zəhranın (s.ə) müsibətli şəhadət günləri “Əyyami-Fatimiyyə” adlanır. O xanımın şəhadəti ilə bağlı iki tarix qeyd olunmuşdur: Cəmadiul-əvvəl ayının 13-ü (Fevralın 1-i – Peyğəmbərin (s) vəfatından 75 gün sonra) və Cəmadius-sani ayının 3-ü (Mart ayının 2-i – Peyğəmbərin (s) vəfatından 95 gün sonra). Bu münasibətlə Əhli-beyt (ə) ardıcılları qeyd olunan hər iki tarixdə əzadarlıq məclisləri təşkil edir və o həzrətə matəm saxlayırlar. Hər iki tarixdə qeyd olunan əzadarlığa “Əyyami-Fatimiyyə” (Fatimiyyə günləri) deyilir. Biz də bu münasibətlə Əhli-beyt ardıcıllarına başsağlığı veririk.

Xanım Fatimeyi-Zəhranın (s.ə.) məqam və fəzilətlərini dərk etmək üçün mütləq məsum rəhbərlərin kəlamlarına müraciət etmək lazımdır. Onların kəlamlarında o xanımın məqamı, kəramət və böyüklüyü aydın görünür:

1. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) Peyğəmbəri-Əkrəmin (s) kəlamında:

Peyğəmbəri-Əkrəm (s) buyurmuşdur: “Meraca getdiyim zaman Cəbrail (ə) məni behiştə daxil edəndə behişt meyvələrindən daddım. Meyvələr nütfəyə döndü. Yerə qayıtdıqdan sonra Xədicə ilə yaxınlıq etdim və Fatimənin nütfəsi yoğruldu. Fatimə insan simasında bir huridir. Behişt qoxusu arzulayanda, onu Fatimədən alıram.”

“Qızım Fatimə (s.ə.) əbədi оlaraq iki dünya qadınlarının хanımıdır. О, mənim cismimin yarısı, gözümün nuru, qəlbimin mеyvəsi və varlığımın ruhudur... Mеhrabda Allah dərgahında ibadətə başladığı vaхt nuru ulduz kimi səma mələkləri üçün parlayar. Bu zaman Allah-Taala mələklərinə buyurar: “Еy mələklər, Mənim hüzurumda ibadət üçün dayanmış kənizlərimin sərvərinə bir tamaşa еdin. Görün, dərgahımda bədəni nеcə əsir. О, bütün varlığı ilə mənə ibadət еdir...”

“Fatimə (s.ə.) İbadət mehrabında dayanarkən müqərrəb mələklərdən yetmiş mini nazil olub, onunla danışarlar. Allah Fatiməni seçdi, pakladı və ona üstünlük verdi.” “Hər kəs Fatiməni sevsə, şübhəsiz, məni sevmiş və məni sevən də, şübhəsiz, Allahı sevmişdir.” “Həqiqətən, Allah Fatimənin razı olması ilə razı olar və qəzəblənməsi ilə qəzəblənər.”

2. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Əlinin (ə) kəlamında:

Nəql olunur ki, imam Əli (ə) ilə xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) evləndikdən bir neçə gün sonra Peyğəmbəri-Əkrəm (s) imam Əlidən (s): “Fatimə sənə necə zövcədir?” – deyə soruşduqda, imam Əli (ə) belə cavab verir: “Allaha itaət və bəndəçilikdə mənə ən gözəl yardımçıdır.” (Əl-mənaqib”, 3-cü cild, səh.355.)

3. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Həsənin (ə) kəlamında:

İmam Həsən (ə) anası Fatimə (s.ə.) haqda belə buyurmuşdur: “Bir gecə anamın mehrabda namaz qıldığını gördüm. O, gün doğana qədər rüku və səcdə etdi. Eşidirdim ki, bir-bir kişi və qadınların adlarını çəkərək onları dua edir, özünə isə bir hacət istəmirdi. Soruşdum: “Anacan! Nə üçün başqalarına dua etdin, lakin özünü dua etmədin?” Anam buyurdu: “Oğlum, birinci qonşu, sonra isə (öz) ev(in)! (“Biharul-ənvar”, 45-ci cild, səh.9.)

Həmçinin o həzrət buyrmuşdur: “Dünyada (anam) Fatimədən (s.ə.) abid bir kəs yox idi və o qədər ibadətlə məşğul olurdu ki, ayaqları belə şişirdi.” (“Biharul-ənvar”, 43-cü cild, səh.61.)

4. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Hüseynin (ə) kəlamında:

İmam Hüseyn (ə) “Aşura” gecəsi bacısı xanım Zeynəbin (s.ə.) taqətsizliyini gördükdə, ona təsəlli verərək keçmişdə nəsil-nəcabətinin başına gəlmiş ağır hadisələri, o cümlədən, anası Fatimənin (s.ə.) çətin günlərini xatırlayaraq buyurmuşdur: “Anam Fatimə məndən yaxşı idi, amma o da dünyada qalmadı.”(“Əl-kamilu fit-tarix”, 2-ci cild, səh.559.)

Digər bir rəvayətdə o həzrətin belə buyurduğu nəql olunur: “Bir gün Allahın Rəsulu (s) Ümmü-Sələmənin evində ikən, Sərsail adlı mələk o həzrətə nazil olub deyir: “Nuru nurla evləndir!” Allahın Rəsulu (s) “Kimi kimlə evləndirim?” – deyə soruşduqda, Sərsail deyir: “Qızın Fatiməni (s) Əli ibn Əbu Taliblə (ə)!” Ondan sonra Allahın Rəsulu (s) Cəbrail, Mikail və Sərsailin hüzurunda Fatiməni (s.ə.) Əli (ə) ilə evləndirir. (“Biharul-ənvar”, 43-cü cild, səh.213, hədis 31.)

5. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Səccadın (ə) kəlamında:

İmam Səccad (ə) buyurmuşdur: “Qiyamət günü xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) məhşər səhrasına daxil olduğu zaman, belə bir nida eşidilər: “Əhli-beytə (ə) məhəbbət bəsləyənlərdən başqa, hamılıqla başınızı aşağı dikin (ki, Fatimə (s.ə.) gəlir). Budur Mühəmmədin (s) qızı Fatimə!” Xanım Fatimə (s.ə.) və onunla birgə olanlar behiştə doğru hərəkət edərlər. Allah-Taala bir mələyi onun hüzuruna göndərib deyər: “Nə istəyirsənsə, Məndən istə!” Xanım Fatimə (s.ə.) ərz edər: “İlahi! Mənim istəyim odur ki, mənə və övladlarıma yardımçı olanları əfv et.” (Əvalimul-ülum”, 11-ci cild, səh.2, hədis: 1779-1780.)

6. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Baqirin (ə) kəlamında:

İmam Baqir (ə) Cabirə buyurmuşdur: “Qiyamət günü Cəbrail belə nida edər: “Xüveylidin qızı Xədicə haradadır? İmranın qızı Məryəm, Müzahimin qızı Asiyə və Musanın bacısı Ümmü-Gülsüm haradadır?” Onlar ayağa qalxarlar... Allah-Taala buyurar: “Ey əhli-məhşər! Bu gün Mühəmməd, Əli, Həsən, Hüseyn və Fatiməyə kəramət bağışladım. Başlarınızı aşağı dikin və gözlərinizi yumun ki, Fatimə behiştə daxil olmaq istəyir.” Ondan sonraCəbrail behiştdən bir dəvə gətirib xanım Fatiməni (s.ə.) behiştə aparar. Xanım behiştə yaxınlaşdıqda, behiştə daxil olmağa tələsər. Allah-Taala buyurar: “Nə üçün tələsirsən?” Fatimə (s.ə.) deyər: “Belə bir gündə məqamımın tanınmağını istəyirəm.” Allah-Taala buyurar: “Geri qayıt, səni və övladlarını sevən hər bir kəsin əlindən tut və beşhiştə apar!” İmam Baqir (ə) sözünə belə davam etdi: “Ey Cabir, Allaha and olsun! Həmin gün Fatimə (s.ə.) öz şiələri və dostlarını camaatın arasından yaxşı dəni pis dəndən ayıran quş tək ayıracaqdır.” (“Biharul-ənvar”, c.43, səh.64.)

7. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Sadiqin (ə) kəlamında:

Müfəzzəl ibn Ömər nəql edir ki, imam Sadiqdən: “Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) necə dünyaya gəldi?” – deyə soruşduqda, o həzrət belə buyurdu: “Xədicə (s.ə.) Peyğəmbərlə (s) evləndikdən sonra Məkkə qadınları onunla əlaqəni kəsdilər. Heç kim onun yanına getmir, ona salam vermir və hətta qadınlara onunla əlaqə saxlamaq qadağan edilmişdi.

Peyğəmbərin (s) həyat yoldaşı onların bu rəftarından narahat olurdu. Nəhayət, Fatiməyə (s.ə.) hamilə olduğu zaman anasının bətnində onun qəm-qüssəsinə şərik oldu, Fatimə (anasının bətnində ikən) anası ilə danışır, onu səbir və təmkinli olmağa dəvət edirdi. O, anasının yeganə həmdəmi idi. Xədicə (s.ə.) övladı ilə danışdığını Peyğəmbərdən (s.ə.) gizlətsə də, bir gün Həzrət otağa daxil olanda Xədicənin (s.ə.) öz bətnindəki övladı ilə danışdığını gördü. Xədicə (s.ə.) Peyğəmbərin (s): “Səninlə danışan kim idi?” – sualına belə cavab verdi: “Bətnimdəki uşaq!” Peyğəmbər (s) buyurdu: “Cəbrail mənə xəbər verib ki, bu körpə, qızdır, özü də pak və mübarəkdir. Allah-Taala nəslimi onun vasitəsilə davam etdirəcək. Bu ümmətin rəhbərləri onun nəslindən vücuda gələcək və onlar vəhy kəsildikdən sonra Allahın yer üzündə xəlifələri olacaq.” (“Biharul-ənvar”, c.16, səh.79. )

İmam Sadiq (s) başqa bir hədisdə buyurmuşdur: “Fatimənin “Fatimə” adlandırlmasının səbəbi odur ki, insanlar onun həqiqətini dərk etməkdən acizdirlər.” (“Biharul-ənvar”, c.43, səh.65, hədis 580.)

8. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Kazimin (ə) kəlamında:

İmam Kazim (ə) buyurmuşdur: “Həqiqətən, Fatimə (s.ə.) düzdanışan və şəhiddir.” (“Miratul-üqul”, c.5, səh.315.)

9. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Rzanın (ə) kəlamında:

İmam Rza (ə) məsum ata-babalarından Peyğəmbəri-Əkrəmin (s) belə buyurduğunu nəql etmişdir: “İmam Əli (ə) ilə xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) evləndikdən sonra Allah-Taala buyurdu: “Əgər Əlini yaratmasaydım, yer üzündə qızın Fatiməyə həyat yoldaşı tapılmayacaqdı.” (“Üsuli-kafi”, c.1, səh. 141, hədis 177.)

10. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Cavadın (ə) kəlamında:

İbn Həmzə imam Cavaddan (ə) belə nəql edir: “Allahın Rəsulu (s) Salman Farsiyə buyurdu: “Ey Salman! Allah-Taala qızım Fatimənin bütün əzalarını hədsiz iman və yəqinlə doldurmuşdur...” (“Əs-saqibu fil-mənaqib”, səh.29, hədis 248.)

11. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Hadinin (ə) kəlamında:

İmam Hadi (ə) Allahın Rəsulundan (s) belə nəql edir: “Xanım Fatimənin (s.ə.) “Fatimə” adlandırılmasının səbəbi odur ki, Allah-Taala onu və dostlarını cəhənnəm odundan uzaq saxlayacaqdır.” (“Lisanul-mizan”, c.3, səh.346.)

12. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Həsən Əskərinin (ə) kəlamında:

İmam Həsən Əskəri (ə) buyurmuşdur: “Biz imamlar Allahın sizin üzərinizdəki höccətləriyik. Bizim höccətimiz isə anamız Fatimədir (s.ə.).” (“Kafi”, c.6, səh.48.)

13. Xanım Fatimeyi-Zəhra (s.ə.) imam Zamanın (ə) kəlamında:

İmam Zaman (ə) buyurmuşdur: “Rəsulullahın qızı Fatimə mənə ən gözəl nümunə və örnəkdir.” (“İsmət aynası” və Peyami-zən” jurnalı.)

Rza Şükürlü

“Əhli-beytin (ə) kəriməsi” ləqəbi İmam Sadiq (ə) tərəfindən Həzrət Məsuməyə (s.ə.) verilmişdir. Hədisə əsasən, İmam Sadiq (ə) dua ilə Həzrət Fatimənin (s.ə) qəbrini tapmağa çalışan Ayətullah Nəcəfiyə buyurmuşdur: “Sənə eşq olsun, Əhli-Beytin (ə) kəriməsi”.

Həzrət Məsumeyi-Fatimə (s.ə) İmam Sadiqin (ə) qızı Fatimədən, o, İmam Baqirin (ə) qızı Fatimədən, o da İmam Səccadın (ə) qızı Fatimədən, o da İmam Hüseynin (ə) qızı Fatimədən, o da Əmirəl-möminin (ə) qızı Zeynəbdən (ə), o da Həzrət Fatimeyi-Zəhradan (s.ə) nəql edir: “Həqiqətən o kəs ki, Ali-Muhəmməd məhəbbəti ilə ölər – şəhid ölmüş deməkdir”.

 

Həzrət Məsumənin (s.ə.) ləqəbi

Hədisə əsasən, Həzrət Məsumənin (s.ə.) ilk ləqəbini qardaşı İmam Rza (ə) qoymuşdur. O, bacısına qarşı olan məhəbbətinə görə ona belə ləqəb qoymuşdur. Bu İmam (ə) buyurur: “Hər kim Məsuməni Qumda ziyarət edər, elə bir kəs kimi olar ki, məni ziyarət etmişdir”.

 

Ziyarətinin fəziləti

O Həzrətin (s.ə.) ziyarətinin fəziləti haqda çox söz deyilmişdir. Belə ki, İmam Rza (ə) Qum şəhərinin görkəmli alimlərindən birinə buyurmuşdur: “Ey Səyid (ibni Səyid) bizdən sizin yanınızdan qəbir var”. Səyid ibni Səyid deyir: “Siz Musa ibni Cəfərin (ə) qızı Fatimənin qəbrini deyirsiniz?” Buyurur: “Bəli, hər kim onu ziyarət edər və onun haqq olduğuna agah olarsa - behiştlikdir”.

İmam Sadiqdən (ə) nəql edilir: “Hər kim onu ziyarət edər, behişt ona vacib olar”. Başqa bir yerdə deyilir: “Onu ziyarət etmək behiştə bərabərdir”.

İmam Cavaddan (ə) nəql edilir: “Hər kəs Qumda bibimin qəbrini ziyarət edər, behiştə gedər”.

 

Həzrət Məsumənin (s.ə.) məsur ziyarəti

Həzrət Məsumənin (s.ə.) xüsusiyyətlərindən biri də budur ki, hərəmin girişində Məsumlar (s.ə.) tərəfindən ziyarətnamə yazılmışdır. O, tək xanımdır ki, xanım Zəhradan (s.ə) sonra məsur ziyarəti vardır. Aminə binti Vəhəbin, Fatimə binti Əsədin, Xədicə binti Xuveylədin, Fatimə ummu Bəninin, Zeynəbi-Kübranın (s.ə.), Həkimə Xatunun, Nərgiz Xatunun ali məqamlarına heç kimin şübhəsi yoxdur. Ancaq onların hərəmində Məsumlar (ə) tərəfindən məsur ziyarət yazılmamışdır. Bu da Həzrət Məsumənin (s.ə.) məqamına bir daha işarə edir.

 

Əhli-Beytin (ə) kəriməsi Həzrət Məsumə (s.ə.)

Həzrət Məsumə (ə) fiqhin dəyərli alimləri tərəfindən Kərimə ləqəbi ilə yad edilir. Əhli-Beytin (ə) xanımları içərisində bu gözəl ad ancaq o Həzrətə (s.ə.) aiddir. Mərhum Ayətullah Mərəşi Nəcəfinin yuxusuna əsasən, bu ləqəbi Həzrət Məsuməyə İmam Sadiq (ə) qoymuşdur. Bu yuxuda İmam Sadiq (ə) dua ilə Həzrət Fatimənin (s.ə) qəbrini tapmağa çalışan Ayətullah Nəcəfiyə buyurmuşdur: “Sənə eşq olsun, Əhli-Beytin (ə) kəriməsi”.

 

Hazırladı: Məşhədi Xanım,

“Dəyərlər”

Rəbiül-Sani ayının 8-i Şiələrin 11-ci imamı Həzrət İmam Həsən Əsgəri (ə)-ın viladətinin ildönümü günüdür.

İmam Həsən Əsgəri (ə) 232-ci hicri qəməri ilində Mədinə şəhərində dünyaya göz açdı.

Atası İmam Hadi (ə) şəhid olduqdan sonra İmam Həsən Əsgəri (ə) 22 yaşında müsəlmanların imamlığı və rəhbərliyini üzərinə götürdü ki, Allahın əmri ilə nurlu haqq və ədalət yolunda insanlara başçılıq etsin.

Bu altı illik dövrdə o həzrətin qarşısında çoxlu çətinlik və maneələr vardı. Abbasi hakimləri onun üçün çoxlu məhdudiyyətlər yaratmışdılar.

İmam Həsən Əsgərinin (ə) imamlığı dövrü vəd olunmuş övlad Həzrət Mehdinin (əc) dünyaya gəlməsinə görə çox həssas və çətin dövr idi. Çünki Abbasi hökumətinin məmurları belə övladın dünyaya gəldiyi halda onu məhv etmək üçün şəraitə nəzarət edirdilər.

İmam Həzrət Mehdi (əc) Allahın lütfü ilə dünyaya gəldi, atasının şəhid olmasından sonra gözlərdən qeybə çəkildi ki, zamanından yalnız Allahın xəbərdar olduğu gələcəkdə Allahın əmri və iradəsi ilə zühur etsin və şirk, küfr və zülmü tamamilə aradan qaldırsın.

 Bu gözəl bayram münasibəti ilə sizi təbrik edir,o həzrətin həyatı və fəaliyyətləri haqqında qısa məlumat vermək istərdikş

***********************************

Hicrətin 232-ci ilində rəbius-sani ayının 8-də İmam Həsən Əsgəri (ə) anadan olmuşdur. Atası onuncu İmam Həzrət Əliyyən-Nəqi (ə), anası isə Hüdeysə adlı təqvalı bir qadın olmuşdur. Bu qadın təqvalı və İslam baxışına malik bir qadın olmuşdur. Onun fəzilətinə gəldikdə isə bunu demək kifayət edər ki, o, İmam Həsən Əsgərinin (ə) şəhadətindən sonra o cür böhranlı bir vəziyyətdə şiələrin pənahgahına çevrilmişdi.


İmam Əsgəri (ə) Abbasi xəlifəsinin əmrilə məcburi şəkildə Samirrada Əskər adlı bir yerdə saxlanıldığı üçün Əsgəri adlandırılmışdı. O Həzrətin (ə) digər məşhur ləqəblərindən biri Nəqi, başqa birisi Zəki, künyəsi isə Əbu Məhəmməd olmuşdur. O Həzrət (ə), 22 yaşında ikən atası şəhadətə yetişmişdi. Altı il şiələrin İmamı olmuş, ümumilikdə isə iyirmi səkkiz il yaşamışdır. Hicrətin 260-cı ilində şəhid olmuş və Samirra şəhərində öz evindəcə, atasının qəbrinin yanında dəfn olunmuşdur. İmam Həsən Əsgəri (ə) həm də Zəmanə Sahibi-İmam Mehdinin (ə.f) atasıdır.


Abbasilər hökumətinin yaratdığı o cür pis və məhdud şəraitdə öz geniş elmini çətinliklə də olsa, İslam maarifini yaymaqda və düşmənlərin iradlarını rədd etməkdə istifadə edən İmam Həsən Əsgəri (ə) neçə-neçə şagirdlər yetişdirmişdi. Şeyx Tusi o Həzrətin şagirdlərinin sayının yüzdən çox olduğunu qeyd etmişdir. Onların arasında Əhməd ibn İshaq Əşəri Qummi, Əbu Haşim Davud ibn Qasim Cəfəri, Abdullah ibn Cəfər Himyəri, Əbu Əmr Osman ibn Səid Əmri, Əli ibn Cəfər və Məhəmməd ibn Həsən Səffar kimi böyük şəxsiyyətlər də olmuşdur.


Bu cür şagirdlər yetişdirməkdən əlavə, bəzi vaxtlar müsəlmanlar üçün elə çətinliklər yaranır və müsəlmanlar elə çıxılmaz vəziyyətə düşürdülər ki, onu İmam Əskəridən (ə) başqa heç kəs həll edə bilmirdi. İmam (ə) bu cür hallarda öz İmamət elmi sayəsində fövqəladə bir tədbir töküb, müşkülü həll edir və müsəlmanları çıxılmaz vəziyyətdən qurtarırdı.

Dakabrın 23-ü (Rəbiüs-sani ayının 4-ü) imamzadə Həzrət Əbdüləzim Həsəninin (ə) mövludu günüdür.

İmamzadə Əbdüləzim (ə) imam Həsənin (ə) nəvələrindən olub, nəsil-nəcabəti dörd vasitə ilə o həzrətə çatır. Atası Abdullah, anası isə Üqbə ibn Qeysin qızı Fatimədir.

O, 173-cü hicri-qəməri ilində Mədinə şəhərində yeddinci imamımız imam Kazimin (ə) imaməti dövründə dünyaya göz açmış və onuncu imamımız imam Hadinin (ə) imaməti dövründə yetmiş doqquz yaşında ikən vəfat etmişdir. Demək, imamzadə Əbdüləzim Həsəni dörd məsum imamın – imam Kazim (ə), imam Rza (ə), imam Cavad (ə) və imam Hadinin (ə) imaməti dövründə yaşamış, imam Rza (ə), imam Cavad (ə) və imam Hadidən (ə) bir çox hədislər nəql etmişdir.

Əbdüləzim (ə) imam Həsənin (ə) nəvələrindən olduğu üçün Həsəni adı ilə tanınmış və əsl-nəsəbi belədir: Əbdüləzim ibn Abdullah ibn Əli ibn Həsən ibn Zeyd ibn Həsən Müctəba (ə). (“Müntəhəl-amal”, Şüyx Abbas Qummi, 1-ci cild, səh.457.)

O, şiə alimləri və ravilərindən olmaqla yanaşı, məsum imamlar və ardıcıllarının yanında böyük məqam və ehtirama layiq görülmüş, sevimli və etimadlı şəxslərdəndir.

Məsum imamların (ə) onun barəsindəki tərifləri onun elmi və etimadlı bir şəxsiyyət olduğunu aşılayır. İmam Hadi (ə) Əbdüləzimi həqiqi dostlarından biri kimi tanıtdırır və şiələrə buyururdı ki, dini suallarınızın cavabını Əbdüləzim Həsənidən öyrənin.

Şiə mənbələrində də onun haqda çoxlu tərif gözə dəyir. Belə ki, o, abid, zahid, təqvalı, pak və etimadlı, görkəmli hədis ravisi adları ilə yad edilir. (“Ət-təzkiraətul-ətiyyə”, səh.83.) Müxtəlif rəvayətlərdə imamzadə Əbdüləzimin qəbrinin ziyarətinin böyük savabı haqda məlumat verilir.

İmamzadə Əbdüləzim Həsəni İranın Rey şəhərində dəfn olunmuşdur. Sözsüz ki, onun doğulduğu Mədinə şəhərindən Rey şəhərinə köçməsi və qərib vilayətdə yaşaması həmin dövrə hakim siyasi-ictimai vəziyyətlə əlaqədar olmuşdur. Abbasi xəlifələrinin məsum imamlarla, onların övladları və şiələri ilə amansız və qəddar rəftarları tarixin danılmaz həqiqətlərindəndir. Onların içərisində imamlar və ardıcılları ilə ən pis rəftar edən xəlifələrdən biri də Mütəvəkkil Abbasi idi. Onun xilafəti dönəmində Kərbəlada şəhidlər sərvəri imam Hüseynin (ə) məqbərəsi dəfələrlə uçurdulmuş və o həzrətin ziyarəti qadağan edilmişdir.

Tarixdə göstərilir ki, onun xilafəti zamanı seyidlər və şiələr acınacaqlı bir şəraitdə yaşamışlar. Həzrət Əbdüləzim Həsəni də Abbasi xəlifələrinin kin-küdurət və düşmənçiliyindən amanda qalmamış və qətlə məhkum edilmişdi. Belə ağır bir dönəmdə Əbdüləzim İraqın Samirra şəhərinə gedib imam Hadi (ə) ilə görüşür və dini əqidələrini o həzrətə açıqladıqda, Həzrət onu təsdiqləyərək buyurur: “Sən bizim dostlarımızdansan!” (“Biharul-ənvar”, 3-cü cild, səh.268.)

Həzrət Əbdüləzim Həsəsinin (ə) Samirrada imam Hadi (ə) ilə görüşü haqda xəlifəyə məlumat verildikdə, xəlifə onun saxlanılıb zindana atılmasını əmr edir. O da təhlükədən amanda qalmaq üçün müxtəlif şəhərlərdə gizli şəkildə yaşamağa məcbur olur və nəhayət, şəhərbəşəhər dolanaraq İranın Rey şəhərinə çatır və həmin şəhərin dini-ictimai şəraitini, müsəlmanların və məxsusən, şiələrin mühüm yaşayış mərkəzlərindən olduğunu nəzərə alaraq orada sakin olmağa qərar verir. O, tanınmaz şəkildə şəhərə daxil olub, “Sarbanan” məhəlləsinin “Səkkətül-Mövla” küçəsində şiələrdən birinin evində məskunlaşır və həmin evin zirzəmisində yaşayır. Bir müddətdən sonra şiələrdən bir neçəsi onun həmin evdə məskunlaşdığından xəbər tutduqda, gizli şəkildə ziyarətinə gedirlər. Zaman ötdükcə, onun yanına get-gəl edən şiələrin sayı artır və onun yaşadığı ev elm və təhsil mərkəzinə çevrilir; şiələr onun dini elmləri və hədislərindən bəhrələnir, şəri məsələlərini ondan öyrənir, onu məsum imamlarının yadigarı hesab edərək, məsum imamların qoxusunu ondan alırdılar. (“Ət-təzkirətul-ətiyyə”, səh.109-110.)

 

Bəzi tarixi mənbələrdə göstərilir ki, həzrət Əbüdüləzim Həsəni 250-ci hicri-qəməri ilində imam Hadinin (ə) mübarək əmri və göstərişinə əsasən, dini təbliğ və şiələrə rəhbərlik etmək məqsədilə İraqdan Reyə yollanır. (“Şenaxtnameye həzrət Əbüləzim Həsəni (ə)”, Əliəkbər Zəmaninejad, 13-cü cild, səh.188.)

Həzrət Əbdüləzim Həsəni (ə) ömrünün son günlərində, xəstəlik yatağında ikən, şiələrdən birinin sadiq yuxusu gələcək hadisələri belə tərsim edir: Bir gecə təqvalı şiələrdən biri həzrət Peyğəmbəri (ə) yuxuda görür. Peyğəmbər (s) ona buyurur: “Sabah mənim övladlarımdan biri “Səkkətül-Mövla” küçəsində dünyadan köçəcək və şiələr onu Əbdülcabbar adlı bir şəxsin bağına aparıb, alma ağacının altında dəfn edəcəklər.” Həmin şəxs sübh yuxudan ayılıb, həmin bağa yollanır. Peyğəmbərin (s) övladlarından birini dəfn etmək məqsədilə bağı sahibindən almaq və bu böyük şərəfə nail olmaq istəyir. Bağın sahibi ondan bağı almaqda məsədini soruşduqda, o, gördüyü yuxunu danışır. Bağın sahibi təəccüblənərək özünün də həmin yuxunu gördüyünü deyir və beləcə, bağın sahibi bağını vəqf edir ki, həzrət Əbdüləzim Həsəni (ə), eləcə də, digər şiələr orada dəfn edilsinlər. Elə həmin gün həzrət Əbdüləzim Həsəni (ə) vəfat edir və vəqf olunmuş bağda dəfn olunur. (“Ricali-Nəcaşi”, Əhməd ibn Əli Əbülabbas, səh.247-248, nömrə 653.)

Aşağıdakı fotolarda Şah Əbdüləzim ziyarətgahı kimi tanınan həzrət Əbüdüləzim Həsəninin müqəddəs hərəminin nadir fotolarına baxa bilərsiniz.

Əgər insan insaf əhli olarsa, həm özünü və həm də cəmiyyəti İlahi əzabdan qoruya bilər. Həzrət Peyğəmbər (s) buyurur: “İnsanlarla insaflı rəftar et və onlara qarşı mehriban və xeyirxah ol. Çünki əgər belə olsan, sənin seyr etdiyin məkanın və şəhərin insanlarına Allah qəzəb etsə və onlara əzab nazil etmək istəsə, sənə nəzər salar və sənə xatir o insanlara rəhm edər”. (Erfan)

Hər kim insafa riayət edər, məkarim əxlaqın ən fəzilətli zirvəsində qərar tutar. İnsaf odur ki, hər nəyi ki, özün üçün bəyənirsən – başqaları üçün də bəyənəsən.

 

İnsaf o fəzilətli səfətlərdəndir ki, ədalətdən belə, üstün hesab olunur. Çünki ədalətdə bəzən elə rəftar olunur ki, əgər insan özünə qarşı o cür rəftar etsə, narahat olar. Misal üçün qisas almaq ədalətin bir növüdür ki, insan əgər özünə qarşı onu yerinə yetirmək istəyərsə, narahat olar. Ancaq elə bir insan yoxdur ki, insafı bəyənməsin. Bir növ bağışlamaya bənzəyir ki, hər kəs başqası tərəfindən əfv olmağı həmişə sevir.

 

İmam Əli (ə) buyurur: “Ən adil insan o kəsdir ki, ona zülm etmiş insanla insafla rəftar etsin”. Bu hədisdən belə görünür ki, insaf – ədalətin budaqlarından biridir. Ədalət hər bir şeyi öz yerində qərar verməkdir. Ona görə də o kəs ki, insaf edər, heç bir zaman ədalətdən xaric olmaz. Əksinə - çalışar ki, öz haqqından keçsin və məsələyə insafla nəzər salsın. Özünü həmin insanın yerinə qoyar və deyər ki, əgər mən onun yerində olsaydım, mənimlə belə rəftar edilməsini istəyərdimmi? Bəs görürük ki, insaf bu yerdə əfv və bağışlamaqdır.

Əlbəttə, bu güzəşt öz haqqına görədir, başqasının deyil. Çünki heç kəsin haqqı yoxdur ki, başqasının haqqından keçsin. Ədalət odur ki, onun haqqını əda etsin.

 

Əmirəl-möminin (ə) buyurur: “İnsaf – dəyərlərin ən üstünüdür”. Çünki bərəkətləri çoxdur və insanın həyatına müsbət təsirlər qoyur.

Bir nəfər Həzrət Peyğəmbərin (s) xidmətinə gəlir və deyir ki, məni məkarim əxlaqdan xəbərdar et. Həzrət Peyğəmbər (s) buyurur: “Məkarim əxlaq ibarətdir:

1. Sənə zülm edəni bağışlamaq.

2. Səninlə əlaqəsini kəsənlə rabitə qurmaq.

3. Səni məhrum edənə bağışlamaq.

4. Öz ziyanına olsa belə, haqqı demək”.

 

İmam Səccad (ə) buyurur: “İnsanların haqqı odur ki, onlara əziyyət verməkdən çəkinəsən, onlar üçün o şeyi istəyəsən ki, özün üçün istəyirsən. Özün üçün tərk etdiyini onlar üçün tərk edəsən”.

Bəli, budur həqiqi insaf. Yəni, o şeyi ki, özün üçün bəyənirsən – başqaları üçün də bəyənəsən. O şeyi ki, özünə qıymırsan – başqalarına da qıymayasan.

 

 

Hicri qəməri təqvimi ilə rəbiul-əvvəl ayının 17-si Əziz İslam Peyğəmbərinin (s) və altıncı İmam Cəfər Sadiqin (ə) mövlud günüdür.

Artıq bir həftədir ki, bütün İslam dünyası Əziz İslam Peyğəmbərinin (s) mövludu münasibəti ilə “Vəhdət həftəsi” adı altında bayram tədbirləri keçirir.

İslamın Əziz Peyğəmbəri Həzrət Muhəmməd ibn Abdullah (s) cümə günü rəbiul-əvvəl ayının 17-də Fil ilində müqəddəs Məkkə şəhərində dünyaya göz açıb. Onun adı Muhəmməd (s), künyəsi Əbül-Qasim, atasının adı Abdullah və anası isə Vəhəbin qızı Aminə idi.

Altıncı İmam Cəfər Sadiq (ə) hicrətin 83-cü ili rəbiul-əvvəl ayının 17-də müqəddəs Mədinə şəhərində dünyaya gəlib. İslamın altıncı imamının adı Cəfər (ə), künyəsi Əbu Abdullah, ləqəbi isə Sadiqdir. İmam Sadiqin (ə) atası beşinci İmam Muhəmməd Baqir (ə), anası isə Ummu Fərvədir.

Təbriz Radiosu olaraq bu böyük bayramlar münasibətilə sizi təbrik edirik.

 

"Mövlud Günü"nün əməlləri:

 

Əhli-Beytin (ə) nəzərinə görə Peyğəmbərimiz (s) bu günü dünyaya gəlmişdir. Günün bir neçə əməlləri vardır:

1. 17-ci günün niyyəti ilə qüsl almaq.

2. Oruc tutmaq. Allah bu oruc üçün bir ilin oruc savabını müəyyən etmişdir.

3. Sədəqə vermək, ehsan etmək və mömini sevindirmək.

4. Həzrətin (s) ziyarətini oxumaq. Həzrətdən (s) belə bir hədis vardır: “Hər kim öləndən sonra mənim qəbrimi ziyarət edər, o kəs kimi olar ki, həyatda olan zaman mənə tərəf hicrət etmişdir. Əgər məni yaxından ziyarət edə bilmirsə, uzaq yoldan mənə salam göndərsin”.

5. Bu günü İmam Əlini (ə) ziyarət etmək də müstəhəbdir. Necə ki, İmam Sadiq (ə) həmin günü İmam Əlini (ə) ziyarət etmişdi.

6. Bu günü əziz tutmaq lazımdır. Yaxşı olar ki, müsəlmanlar o günü bayram təşkil etsinlər. Həzrət Peyğəmbərin (s) əxlaqı, həyatı və sünnəti ilə daha yaxından tanış olsunlar.

7. Bu gün həm də əziz 6-cı İmamımız Həzrət Sadiqin (ə) mövlud günüdür.

Page 1 of 11